อะไรคือตัวตนที่แท้จริงของเราเราก้อม่ายรู้เหมือนกัน

ฟังมันทุกวงขอแค่เพลงมันเพราะเป็นพอ

ที่สนุกๆดูหมด

ช่องเพลงทุกช่องดูหมด(ยกเว้นเพลงลูกทุ่ง)

หลายเรื่องน๊ะ

นมแก้วเดียว

เมื่อเด็กชายที่เดินเร่ขายของตามบ้านเพื่อน
หวังเก็บเงินไว้เป็นทุนรอนสำหรับเล่าเรียนหนังสือ
พบว่าตัวเองมี เงินเหลือติดตัวเพียง 10 เซนต์
เขาก็บังเกิดความหิวขึ้นมาตะหงิดๆ
จึงตัดสินใจที่จะบากหน้าเดินไปขอข้าวจากบ้านหลังถัดไป
และแล้ว เขาก็รู้สึก ประหม่า
เมื่อมีอันต้องเผชิญหน้ากับสาวน้อยน่ารักที่ลุกขึ้นมาเปิดประตูบ้าน
เมื่อ ดูจากท่าทางอันหิวโซของเด็กชาย หญิงสาวจึงยื่นนมให้แก้วหนึ่ง
เด็กน้อยค่อยๆ ดื่ม แล้วถามว่า "จะให้ผมจ่ายตังค์เท่าไรดีครับ"
"ไม่หรอกจ๊ะ..เธอไม่ต้องจ่ายอะไรฉันหรอก" สาวน้อยตอบ
"คุณแม่สอนฉันเสมอว่าไม่ให้รับเงิน
จากน้ำใจที่เราได้แสดงออกไปให้กับคนอื่น"
ถ้าอย่างนั้น หนูก็ขอบคุณจากใจนะครับ" เขาตอบ
เมื่อ พ่อหนูเฮาวาร์ด เคลลี่ เดินจากบ้านหลังนั้นไป
เขามิเพียงแต่รู้สึกว่า ร่างกายมีกำลังวังชาขึ้น
หากแต่ความเชื่อมั่นในพระเจ้าและในมนุษย์ก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย.

.. มิไยว่าก่อนหน้านั้นเขาจะรู้สึกหมดศรัทธาในทั้งสองสิ่งนี้ไปแล้วก็ตาม
กาลเวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ปรากฏ
หญิงสาวผู้นั้นได้ล้มป่วย ลง
คุณหมอในโรงพยายาลท้องถิ่นหมดหนทางจะเยียวยา
จึงส่งเธอไปยังเมืองใหญ่ที่มีคุณหมอเฉพาะทาง
เพื่อรักษาโรคที่ไม่ค่อยได้พบเจออย่างนี้
คุณหมอเฮาวาร์ด เคลลี่ ถูกเรียกตัวมาเพื่อให้คำปรึกษาเคสนี้
เมื่อเขาได้ยินชื่อเมืองที่ผู้ป่วยถูกส่งมา
ถ้าคุณสังเกต จะเห็นว่ามีประกายตาแปลกๆ อยู่ในดวงตาคู่นั้น
ทันใดนั้น เขารีบลุกขึ้นและเดินตรงไปยังห้องพักของเธอ
พลางสวมเสื้อกาวน์ไปด้วย...
เขาสามารถจดจำเธอได้ในทันที...เมื่อกลับไปยังห้องทำงาน
เขาก็พยายามหาหนทางที่ดีที่สุดเพื่อ รักษาชีวิตของเธอ นับจากวันนั้น
คุณหมอก็เพียรดูแลเอาใจใส่ผู้ป่วย รายนี้เป็นพิเศษ...
หลังจากที่ยื้อยุดฉุดกระชากกับโรคร้ายอยู่พักใหญ่
ในที่สุดเขาก็ได้รับ ชัยชนะ
แล้วคุณหมอเคลลี่ก็ขอให้ฝ่ายการเงินของโรงพยาบาล
ส่งใบเรียกเก็บเงินของผู้ป่วยรายนี้
มาให้เขาพิจารณาอนุมัติ
เขาเขียนอะไรสองสามตัวลงบนขอบกระดาษใบนั้น
แล้วฝากเจ้าหน้าที่ส่งผ่านไปยังผู้ป่วย
เมื่อใบเรียกเก็บเงินเดินทางมาถึง
เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว ด้วยมั่นใจว่า
ตัวเลขคงสูงมากจนเธออาจต้องใช้เวลาที่เหลือในชีวิตนี้
ชดใช้ค่ารักษาพยาบาลในครานี้
ถึง ที่สุดแล้ว เธอก็เปิดออกดู...
พบอะไรบางอย่างที่ดึงความสนใจของเธอ
มาอยู่ตรงขอบๆ กระดาษแผ่นนั้น
เธออ่านได้ใจความว่า
"จ่ายหมดแล้วด้วยนมหนึ่งแก้ว"
พร้อมกับลงชื่อกำกับไว้
หญิงผู้นี้อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาด้วยความชื่นชมยินดี
ขณะหัวใจอันเปี่ยมสุข อธิษฐานว่า
"ขอบคุณพระเจ้าที่ได้แผ่ความเมตตาของพระองค์
มายังหัวใจ และอุ้งมือของผู้คนบนโลกนี้"

สองฟากถนน

ฟากหนึ่งของถนน...

หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่
เธออยากข้ามไปฝั่งตรงข้าม
ข้ามไปหาชายหนุ่ม
คนที่เธอคิดว่าเขามีความรักให้เธอ
แต่เธอไม่กล้าข้าม
เพราะครั้งหนึ่ง เธอเคยข้ามถนน
แล้วถูกชายหนุ่มคนหนึ่งขับรถชน
เธอเจ็บ...
เจ็บจนกลัว

อีกฟากหนึ่งของถนน...

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
เขาอยากข้ามไปฝั่งตรงข้าม
ข้ามไปหาหญิงสาว
คนท ี่เขาคิดว่าเธอมีความรักให้เขา
แต่เขาไม่กล้าข้าม
เพราะครั้งหนึ่ง เขาเคยขับรถ
แล้วชนหญิงสาวคนหนึ่ง
เขากลัว...
กลัวว่าจะเจ็บแบบนั้น

คุ๊กกี้

ที่สนามบินนานาชาติแห่งหนึ่ง นักธุรกิจสาวบุคลิกภาพดี แต่งตัวทันสมัยนางหนึ่ง จำเป็นต้องรอเวลาถึง 3 ชั่วโมง ในการเปลี่ยนเครื่องบินเพื่อไปยังจุดหมายปลายทาง เธอตัดสินใจเดินไปซื้อหนังสือ 1 เล่มพร้อมกับขนมคุ๊กกี้ 1 ห่อ แล้วจึงมองหาที่นั่งเพื่ออ่านหนังสือ และ กินขนมฆ่าเวลาไปพลางๆ

มีที่ว่าง บนเก้าอี้ยาวตัวหนึ่ง.... ซึ่งมีชายหนุ่มนั่งเหยียดกายอย่างสบายอารมณ์.... เธอตัดสินใจเดินมานั่งข้างๆ ชายหนุ่ม.... แล้วจึงเริ่มอ่านหนังสือ....

เวลาผ่านไป.... นานแค่ไหนไม่รู้....

ชายหนุ่มเอื้อมมือมาหยิบขนมคุ๊กกี้ออกจากถุงซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ระหว่างคนทั้งสอง เขากินมันทีละชิ้น.... เธอหันมามองเขาด้วยความโกรธ.... แต่เธอก็ไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายใหญ่โตเกินไปกว่านี้.... เธอจึงทำเป็นไม่สนใจ.... ทุกครั้งที่หญิงสาวหยิบขนมคุ๊กกี้ 1 ชิ้น.... ชายหนุ่มก็จะหยิบขนมคุ๊กกี้ 1 ชิ้น.... ทั้งสองส่งสายตามองกัน.... ชายหนุ่มยังคงเอื้อมมือมาหยิบขนมคุ๊กกี้... ทีละชิ้น.... ทีละชิ้น

เวลาผ่านไป.... นานแค่ไหนไม่รู้....

เธอเริ่มรู้สึกเบื่อที่จะกินขนมคุ๊กกี้... ตรงข้ามกับชายหนุ่มที่ยังคงเอื้อมมือหยิบกินขนมคุ๊กกี้ต่อไปเรื่อยๆ.... เธอเริ่มโมโหและคิดในใจว่า "ถ้าฉันไม่ใช่ผู้ดีมีการศึกษาแล้วละก็.... ฉันจะชกหน้าเจ้าหมอนี้ให้แหลกไปเลย..."

เวลาผ่านไป.... นานแค่ไหนไม่รู้....

เหลือคุ๊กกี้ในถุงเพียงชิ้นเดียว... หญิงสาวหยุด... เธออยากรู้ว่าชายหนุ่มจะทำอย่างไร... ชายหนุ่มหยิบขนมคุ๊กกี้ชิ้นสุดท้าย แล้วหักออกเป็น 2 ชิ้น ส่งให้เธอครึ่งชิ้น และกินเสียเองครึ่งชิ้น... หญิงสาวรับคุ๊กกี้จากชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว และ คิดในใจว่า "ช่างเป็นคนไร้มารยาทสิ้นดี คงจะไร้การศึกษา ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณสักคำ"

เธอลุกขึ้นหยิบข้าวของทั้งหมดแล้วตรงไปยังประตูขึ้นเครื่อง ไม่แม้แต่จะเหลียวมองกลับมายังชายหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

เวลาผ่านไป.... นานแค่ไหนไม่รู้....

ภายในเครื่องบิน หญิงสาวนั่งประจำที่นั่งของเธออย่างสบายใจ.... เธอเปิดกระเป๋าเพื่อที่จะหยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้มาอ่านต่อให้จบ ในขณะที่หยิบหนังสือออกจากกระเป๋า เธอพบว่ามีคุ๊กกี้ 1 ห่ออยู่ในกระเป๋า... "ถ้าคุ๊กกี้ของฉันยังอยู่ที่นี้ ก็แปลว่า... "

ใช่แล้ว.... คุกกี้ห่อนั้นเป็นของชายหนุ่มที่แบ่งให้เธอกิน....

เธอวิ่งออกจากเครื่องบิน กลับไปยังที่เก้าอี้ยาวที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ แต่เหลือแต่เพียงความว่างเปล่าบนเก้าอี้ยาว.... มันสายไปเสียแล้วที่จะกล่าวคำขอโทษกับชายหนุ่ม....



กี่ครั้งในชีวิต ที่เราค้นพบในภายหลังว่า "สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น มันไม่ใช่เรื่องจริงมันเป็นการเข้าใจผิด"
กี่ครั้งในชีวิต ที่เราขาดความไว้วางใจผู้อื่น และ ทำให้เราตัดสินผู้อื่นจากความคิดเย่อหยิ่งของเราเอง ซึ่งห่างไกลจากความเป็นจริงมากมายเหลือเกิน....